مدیریت واحد تجاری جهت تعیین میزان درآمد و هزینه دوله غالباً به گونهای عمل مینماید که با نوع عملیات واحد تجاری صنعت مورد فعالیت تناسب داشته، همانطوریکه برای داراییهای استهلاکپذیر یا ارزشیابی موجودیها، روشهای خاص را مورد بررسی قرار داده و یکی از روشها را نسبت به دیگری ترجیح میدهد، برای اندازهگیری و شناسایی درآمد در پیمانکاری با توجه به ماهیت پیمانهای بلندمدت یکی از دو روش را انتخاب و بکار گرفته میشود.
بیانیه شماره 45، بولتن تحقیقات حسابداری[1] در باره ضوابط بکارگیری شناسایی درآمد پیمانکاری بلندمدت چنین بیان میدارد:
«زمانی که برآورد مخارج برای تکمیل پیمان و همچنین تعیین میزان پیشرفت عملیات تکمیل قرارداد بلندمدت پیمان به طور معقول و قابل اعتماد، قابل اندازهگیری باشد بکارگیری روش درصد پیشرفت کار نسبت به کار تکمیل شده مرجح میباشد و چنانچه در برآورد ارقام مربوط به مخارج و تعیین میزان عملیات تکمیل پیمان یا در مخاطرات ذاتی[2]، شک و تردید وجود داشته باشد، در اندازهگیری و شناسایی درآمد از روش کار تکمیل شده استفاده میشود».[3]