در قرارداد اجاره بلندمدت، اجاره دهنده، بدون اینکه، مالکیت قانونی اموال مورد اجاره را به اجاره کننده انتقال دهد، حق استفاده از آن را طی عقد قرارداد اجاره برای مدتی معین، در اختیار اجاره کننده قرار میدهد، ماهیت نوع امتیاز و واگذاری و شرایط توافق شده، با توجه به محتوای مبادله، در تعیین نوع اجاره دخالت دارد. طبقهبندی اجارههای بلندمدت طبق استانداردهای حسابداری مالی[1]، مبتنی بر آن میزان از مخاطرات (احتمال وقوع زیان ناشی از ظرفیت بلااستفاده، نابابی حاصل از تغییرات در تکنولوژی، تغییرات بازده دارایی به دلیل شرایط متغیراقتصادی) و مزایای (پیشبینی عملیات سودآور طی عمر مفید اقتصادی دارایی مورد اجاره، تحصیل سود حاصل از افزایش ارزش دارایی …) مالکیت دارایی مورد اجاره است که به طرفین قرارداد تعلق دارد. با توجه به این مفهوم و شرایط عقد اجاره بین طرفین قرارداد، حسابداری اجاره بلندمدت در دفاتر اجاره کننده به دو دسته طبقهبندی میشود:
n حسابداری اجاره بلند مدت در دفاتر اجاره کننده
در قرارداد اجاره بلندمدت، اجاره دهنده، بدون اینکه، مالکیت قانونی اموال مورد اجاره را به اجاره کننده انتقال دهد، حق استفاده از آن را طی عقد قرارداد اجاره برای مدتی معین، در اختیار اجاره کننده قرار میدهد، ماهیت نوع امتیاز و واگذاری و شرایط توافق شده، با توجه به محتوای مبادله، در تعیین نوع اجاره دخالت دارد. طبقهبندی اجارههای بلندمدت طبق استانداردهای حسابداری مالی[1]، مبتنی بر آن میزان از مخاطرات (احتمال وقوع زیان ناشی از ظرفیت بلااستفاده، نابابی حاصل از تغییرات در تکنولوژی، تغییرات بازده دارایی به دلیل شرایط متغیراقتصادی) و مزایای (پیشبینی عملیات سودآور طی عمر مفید اقتصادی دارایی مورد اجاره، تحصیل سود حاصل از افزایش ارزش دارایی …) مالکیت دارایی مورد اجاره است که به طرفین قرارداد تعلق دارد. با توجه به این مفهوم و شرایط عقد اجاره بین طرفین قرارداد، حسابداری اجاره بلندمدت در دفاتر اجاره کننده به دو دسته طبقهبندی میشود: